Mostrando entradas con la etiqueta vip. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta vip. Mostrar todas las entradas

viernes, 21 de enero de 2022

gel

el hielo ha cubierto los campos de madrugada.... el hielo se cierne sobre nosotros, ya son 2 años casi de vida detenida, de vis a vis... has vuelto por unos dias pero no habrá más de un o dos encuentros, cómo nos gusta, cómo nos ponemos! no hay explicación para seguir y a la vez cae por su propio peso. nuestra partida de ajedrez está a punto de acabar pero lleva años en jaque.

martes, 8 de junio de 2021

como palabras

 apareciste como en un sueño soñado.habíamos quedado para vernos más tarde pero te habías dejado el teléfono en casa y venías a avisarme de ello. mi sorpresa quedó presa en tus ojos.no sabía que decir ante tu imagen tan añorada. fijé mi mirada en la tuya y eran todo como palabras. toda la verdad se vertía en un silencio escandaloso como nuestro amor.sólo hay y habrá alguien como tú, un sumiso y un grande a mi lado, nadie podrá ser, ni darme lo que estos años tú me has dado.toda esa paz desaparecerá contigo y nos arrepentiremos siempre de no haber dado el paso hace ya más de diez años. siempre fue tarde pero hubiera valido la pena, hay cosas entre tú y yo que muchos morirán sin haberlo tenido o sentido.la vida ha sido buena y cruel con nosotros, éramos perfectos pero nunca lo sabremos...


back

 has vuelto al corazón del meditrráneo por unos meses, por fin, entrelazados, no hemos perdido las ganas de nada. tan hecho a medida como siempre, tiemblas a mi lado, asumes tu trabajo y volvemoscon extremada facilidad as er lo que éramos. seguimos adorándonos...

viernes, 26 de febrero de 2021

cosas jodidas

 cuando te vayas, ya no quedará nadie que sepa todo cuanto sabes de mí, sabes como lloro, como río, como bebo en copa, como sufro, como siento la vida atravesarme, ya nadie sabrá como me doy y como atrapo... como camino con los pies descalzos y con tacones, como gimo, como aprendo, como escucho, leo y te comprendo... somos seres inhabituales, descomunales, atípicos... cuando desaparezcas atesoraré tu recuerdo, tus sueños, tus méritos, tu sunisión, tu animalidad, tus altas capacidades, seré la sombra de tu noche pero de mí ya no quedará nadie con esa visión total y minuciosa.... ya no quedará nadie para disertar horas sobre mí, para reconocer todas mis pequeñas victorias y mis grandes derrotas... y me perderé buscando tu voz, tus caricias, haciendo lo que mejor saben, amarme con la mente y con el corazón, todo a la vez y sin pudor... tan libre en nuestra prisión secreta y de secretos... cuando ya no estés... te odiaré por abandonarme, por dejarme sola para siempre, condenada a ser sólo mía, a no volver a encontrar esa paz que tejimos contra las tormentas de nuestras vidas... te echaré de menos...


viernes, 30 de octubre de 2020

lluny

 tu decidiste poner mar de por medio, tú me dejaste sin opción al avistamiento, sin nada...  siempre he estado a tu lado, dispuesta a esperarte, a cazarte, a amarte, a desearte...  lucho para obviar que elegiste partir y dolerme pero aún así te mantengo vivo como lo más maravilloso de este mundo, por tu tacto, tu cariño, tu amor, tu sexo... eres mi sueño imposible pero que ha sucedido. te quiero por encima de todas las cosas aunque el futuro me lleve a cuerpos inciertos...

miércoles, 8 de julio de 2020

fête nationale

volverás a mí por unos meses pero sólo tendremos minucias.... gracias a las videollamadas sé que aún podemos hablarnos en silencio, sé que me miras como el primer día, como el último en que te ví...

jueves, 9 de enero de 2020

gràcies per existir

me escribe hoy, tras el encuentro exclusivo de ayer... tras meses sin vernos, volveremos a estar meses sin vernos, meses... todo un abismo que hace que renunciemos pero ... es vernos y desaparecen las dudas... un segundo, y todo es exacto a cualquiera de nuestros instantes de siempre... hay algo que no nos deja huír, cansarnos de nosotros... pascua queda lejos pero reincidiremos... llevamos más de diez años saltándonos las normas, brindando al sol nuestras horas hasta el encuentro...

jueves, 3 de octubre de 2019

fundido a negro

acabó el verano y has vuelto a esos lares fríos escogidos...  me quedo al sol, bordeando el mar y sabiendo la soledad que aporta una ciudad sin ti... han sido tan escasos los momentos pero ha habido la misma intensidad del primer día... lo somos todo juntos y solos... un espejismo. pasaran meses hasta que vuelvas y no dejaré de escudriñar entre la gente por si existiera alguien como tú... tú multiplicas mi poder, mis rayos, mi confianza... me das el doble de fuerzas, el triple de alas... me das mil vueltas entretus caricias y me dejo, me dejo vivir... pero no estás... ha llegado el invierno y todo se funde a negro...

miércoles, 25 de septiembre de 2019

un día entre mil

habia olvidado lo que era quedar con tiempo, pasar las horas y follárnoslas sin más, hablar de nuestras valentías y debilidades.... había casi olvidado lo que era amarnos sin prisas, retomar el sexo, descansar, ... reanudar conversaciones siempre bañadas en caricias... no hemos dejado de gustarnos ni un solo segundo durante estos años aunque nuestros momentos sean tan residuales que apenas existen ya ... busco pero no encuentro alguien similar a ti, con menos años pero que me trate como tú, que me admire y adore con devoción convencida... con esa cabeza brillante, ese cuerpo bien armado a tus setenta... existirá  el amor- sumiso- maduro y joven...  ? ojalá tinta pudiera ser ese hombre pero...los encuentros se dilatan en el tiempo y no sé si surten el efecto deseado... es algo frustrante pero me niego a perder la fe...

domingo, 21 de abril de 2019

otra vez

han pasado muchos años desde que vi por primera vez pretty woman... ya he tenido mi historia, diez años de pretty woman superando con creces la ficción entre sus brazos... ya tengo cuarenta... no creo que pueda repetirla... o sí, quizás sí... pero ahora soy distinta, no sé si podría ser el descanso de un guerrero... tengo mis propias guerras, ya no sé estarme quieta, ya no tengo demasiado tiempo, he adquirido un poder que no me permite aflojar las riendas de mi vida... me siento más sr louis que vivian... qué me deparará el futuro?

martes, 19 de febrero de 2019

inoubliable

t'enyor, t'enyor, t'enyor i la nostàlgia em fa regurgitar velles pors... t'enyor com la mort enyora la vida, t'enyor des de la fosca habitada de soledat... t'enyor jeguda al llit, amb la llum apagada, l'ordinador a les cames arrufades, amb ganes de tenirte aprop i ensumar-te.... t'enyor ara que veig que tot el que em queda és un hivern de sols tebs, de gelades, de neu i vent... t'enyor i no puc evitar-ho, t'enyor més enllà de la mar i la illa, t'enyor i no sé com oblidar l'amor, la dolçor, la passió, l'admiració... eres el tot impossible i t'enyor a ultrança, t'enyor en l'equidistància de bateg i paraula... t'enyor amor, amor de deu anys imbatibles... irretornables...

miércoles, 6 de febrero de 2019

sempre fràgil, o no.

todo me recuerda a ti pero no eres tú.
dos meses quedan para volver a verte.
tan lejos estás en todo lo que me rodea.
amarte ha sido diferente, sin duda.
soy ese ser de cristal... esa copa...
impermeable, fría y quebradiza...
te echo de menos, la espera me da vida,
espero esperándote una vez más
los pájaros de acero te traerán a mi isla...


miércoles, 6 de junio de 2018

espera

a ella la veo constantemente en persona, en los tabloides, en las redes... a ti, te busco entre noticias, entre palabras de búsqueda, eres un ave de altos vuelos, que migra constántemente, que no sabe en qué lugar se le espera... aquí, aquí, entre estas letras se te da espacio pero no reposas, siempre vuelas... mientras aparecen tocayos tuyos interesantes que no logran desviar mi atención del objetivo... aparece la piel morena de allá... aparece un señor, un suc, un csblnca, un café, un vip... un mundo entre nosotros... un nosotros que es un proyecto unilateral, será algún día un nosotros verdadero?

jueves, 8 de febrero de 2018

l'exquisidesa

la exquisita combinación de poder y sumisión, tenerte de rodillas una vez más, vestido, estremeciéndote mientras buscas con tus labios la densidad del agua entre mis piernas... adoro esa forma de quererme, de asirme entre caricias, de derrotarme cuando sé que voy ganando... tus manos, tus labios reinan en mi cuerpo y te dejo descender por él, acercarte y rasgar la máscara, el disfraz,... te dejo ser quien me ama más allá del personaje, te dejo caer de tu cielo al mío y no juzgo quién eres, sólo cuánto haces en mí y por mí... todo es poco y breve, todo es epílogo pero tus rodillas hincadas en el suelo, tu lengua perturbando mis adentros, tus manos sellando heridas...
sentada frente al cuento de hadas, echando de menos poder ir a tu encuentro y repetirlo en todo momento... oigo voces pasar, desconocen que estoy aquí, sumergida en olores y fantasías, con el teclado en llamas, con el alma tecleada, con la voz en pause de mi vida...
exquisita ha sido la vida conmigo dándome la oportunidad de este amor a medida, sin peros, sin remedio, sin obscenidades, sin machismo, sin ignorancia... un principe vestido de Zegna, de caballo blanco, de pelo gris, de beso de amor verdadero aunque finito en el tiempo... he sido una mujer con suerte pero... lo seré?

miércoles, 13 de diciembre de 2017

ulls cremats

entre els teus braços he plorat, feia tant que no em sentia tan impotent... coses de feina, coses de la vida que no s'entenen... entre llàgrima i llàgrima riem... i em comentes.... que has vist al teu rival, mateixa sala, discurs... no m'has acabar d 'explicar el que has pensat d'ell , sospesaves... ell davant tu... tu davant ell... saber que ell és la presa que podría substituirte si se 'm posa a tir...

lunes, 11 de diciembre de 2017

sección

has amado alguna vez con  las entrañas,
has amado sabiendo que nunca llegarás a vivir el resto de tu vida con esa persona,
has sentido desgarrarse el alma por tomar conciencia de lo imposible,
has sentido lástima por ti,
por todo lo que no podrá ser... ?
maravillosos cuentos de hadas que no pueden continuar:
el tiempo lo secciona todo cual bisturí preciso...
llegamos demasiado tarde a nuestras vidas,
parece todo tan increíble,
despedirse de lo que se ama,
de lo que funciona,
de lo real,
del sol porque la oscuridad se acerca,
no hay otra,
no hay modo de parar el tiempo,
no hay modo de acortar distancias entre edades tan distantes,
no hay modo de ser lo que estos diez años han sido...
ese regalo de la vida con fecha de caducidad, que por mucho que insistamos en alargarlo, se termina... se termina desde el minuto uno en que nos conocimos y jode porque...
 hemos sido felices a cada instante,
príncipes de un reino mágico...
equilibristas de la realidad y la ficción,
hemos sido ese espacio -tiempo intangible para los demás,
hemos aprovechado cada burbuja de aire,
cada espacio en blanco...
hemos existido sin ser,
escondidos en nuestro amor,
entre nuestros brazos
hemos agotado el aire, los latidos, las mentiras...
todo ha sido nuestro,
para nada,
para que el futuro se ría seriamente de nosotros
nos desposeed toda gloria, de todo lo que construímos...
adiós mi vida, llevo años de despedida pero ya no nos queda nada
la vida me anda pasando por encima,
y ya no sé de dónde sacar fuerzas ahora que apenas tienes tú...
adiós mi ángel tierno, egoista, delicado, impaciente,
adiós de tu dulce perversión, de tu tenaz egoísta, de tu delicada protagonista...

jueves, 9 de noviembre de 2017

vip

hemos tenido un par de días de amor... vip, has sido, eres y serás mi amor perfecto... aunque apenas quede nada de nosotros...

miércoles, 26 de julio de 2017

lana

ser teva encara que per tu siguis meu també m'agrada... hem provat noves parets i nou llit, nou indret, aquesta vegada gairebé en silenci, el teu crit del meu nom atenuat entre els meus dits...  t'he mostrat la meva possessió... una possessió dins l'altre, ets meu, l'indret és meu i sóc teva... m'agrada posseir, dominar lloc, situació, cap i cor... no em fa por estar amb tu, donar-me, abandonar-me, rendir-me perquè sé que tu mai m'interpretes per davall teu... m'adores, m'admires, m'admets tots els meus terrorismes... i no sent mai amenaçat el meu poder... lliure de fer-te tornar boig, lliure de ser una lo li ta "submisa" i pícara... em deix, te provoc, me penetres, t'empreson...

lunes, 17 de julio de 2017

pseudopaz

con los pies sobre la mesa, el mac sobre los muslos ligeramente inclinados, los dedos en el teclado, la vida en aparente sonrisa pero sin realidades a la vista... vip sigue ahí en constante peligro de extinción y aparecen pseudoprotagonistas que no logro encajar en mi vida... me gusta este momento 21h00 en el jardín , poco a poco se respira el galán de noche... algunas voces de niños tejen el mapa de sonidos a mi alrededor, difembaquias, galateas, crasas, paulonia incluida, rosales, aromáticas,... todo en un espacio reducido y romántico... sola con grandes incógnitas...pero disfruto de esta paz, incluso del mosquito insignificante que intenta atravesarme... quién me dará lo suficiente como para que cambie esta paz para ir corriendo a su encuentro... empiezo a creer que no volveré a sentir, a vivir lo que ha sido el vip para mí... y se me acaba el tiempo, ya me acerco a la cuarentena, aún aparento mucho menos, sin retoques, sin máscara pero la realidad es la que es y no he visto nada, ni nadie que se acerque a la posibilidad de lo que fuimos... ni tampoco hallo el sumiso completo, el que de puertas afuera sea un gigante y puertas adentro mi perro con correa... todo aparece y desaparece, nada se queda, la caza se hace tediosa si no se puede de tanto en cuando saborear la presa... echando de menos a mw, a vic, a dinasty, a tinta... y a mano tengo esos Kleenexs tan prácticos que no uso todo lo que quisieran... café y csblnca...  ha aparecido también el morocan guy pero... es un simple soldado de gran empresa... pero a su vez tiene ese punto tierno y duro que lo hace deseable...